Badania

Ten cykl prac poświęcony jest temu, jak białoruska propaganda państwowa konstruuje rzeczywistość społeczną i polityczną, jakich narracji strategicznych używa oraz jak komunikacja propagandowa wpływa na społeczeństwo, więzi społeczne i możliwość publicznej debaty.

W kolejnych latach analizowano narracje spiskowe, mechanizmy dehumanizacji i polaryzacji, propagandowe konstruowanie zagrożeń zewnętrznych, różnice między propagandą, dziennikarstwem i komunikacją strategiczną, a także pytanie o to, jak może wyglądać komunikacja państwowa w demokratycznej Białorusi bez odtwarzania modelu propagandowego.

Badania prowadzono w różnych kontekstach instytucjonalnych i partnerskich, m.in. we współpracy z Media IQ, Białoruskim Stowarzyszeniem Dziennikarzy oraz w ramach Belarusian Propaganda Watch.

Ten cykl prac poświęcony jest temu, jak normy genderowe i nierówności są tworzone i odtwarzane poprzez media i komunikację publiczną, jak wpływają na widoczność i reprezentację różnych grup oraz jak gender wiąże się z podziałem władzy i prawem do zabierania głosu w sferze publicznej.

Ważną częścią tej trajektorii była wieloletnia analiza białoruskich mediów prowadzona we współpracy z Media IQ: monitoring reprezentacji genderowej, stereotypów oraz poprawności genderowej treści medialnych. Z czasem zakres badań rozszerzył się od reprezentacji medialnej do związków genderu z władzą, komunikacją polityczną, propagandą i instytucjami społecznymi.

Badanie dotyczy tego, jak autorytarne modele są odtwarzane poprzez instytucjonalne, edukacyjne i komunikacyjne praktyki białoruskiej szkoły oraz w jakim stopniu nauczyciele mogą tworzyć alternatywne modele relacji i działania w warunkach autorytarnie zorganizowanego systemu.

W ramach projektu Iryna Sidorskaya badała rolę i potencjał nauczycieli w oporze przeciwko formowaniu i przejawom autorytarnych wzorców. Podstawę empiryczną tej części badania stanowiło osiem pogłębionych wywiadów eksperckich z białoruskimi nauczycielami. Analiza wykazała, że możliwości nauczycieli są strukturalnie ograniczone przez środowisko instytucjonalne, jednak nawet w takich warunkach mogą powstawać „wyspy wolności” i alternatywne praktyki interakcji.